‏چهل روز پيش ، آن فقيه بزرگوار، مشتاق و سبكبار، نداي (فادخلي في عبادي وادخلي جنتي) حق را لبيك‏ ‏گفت و امتي را ناباورانه ، عزادار و داغدار خويش نمود; و اينك در چهلمين روز فراغش به سوگ‏ ‏مي‎نشينيم .

‏ ‏به سوگ مي‎نشينيم به ياد آن قلب هميشه تپنده تاريخ ، كه در برابر تمامي جور و ستمي كه بر او مي‎رفت‏ ‏اسوه صبوري و پايمردي و استواري بود، اما تحمل و توان مشاهده كوچكترين ظلمي را در حق هيچ‏ ‏انساني نداشت ، هر انسان با هر مسلك و عقيده و مرام ; او كرامت انساني را بسيار ارج مي‎نهاد. به پيروي‏ ‏از مولاي خود حضرت علي (ع)، پست و مقام را تا زماني ارزشمند مي‎دانست كه بتواند حق مظلومي را‏ ‏بستاند و پناه بي پناهي باشد يا باطلي را از جامعه بزدايد.